گفتگوهای تنهایی

رمضان آمد و آهسته صدا کرد مرا

کم بود زین همه فیضى که عطا کرد مرا

ماه رمضان با همه زیباییهای مخصوص خودش رسید.زیبایی سحر و سحر خیزی و زمزمه های دعای سحر!زیبایی افطار و شوق ربنا شنیدن و بوی سوپ وکتلت وعطر چای وسفره رنگین افطار!هر چند که دیگه ربنای استاد شجریان پخش نمیشه!هر چند که عطر و بوی سفره افطاری برای روزه دار معنی داره و هر چند کسی که روزه نمی گیره حس خسران خاصی در این ماه داره! حسی مثل حسی که بعد از دیدن برنامه ماه عسل بهت دست می ده!

به نظرم بدترین چیز در ماه مبارک رمضان اینه که بخوای روزه بگیری و نتونی!

روزه داری هم واقعا توفیق می خواد!

درسته که هوا گرمه و تشنگی واقعا اذیت می کنه اما آدما تو سختیا ساخته میشن!روح و نفس انسان تو سختی همیشه قابلیتهایی رو پیدا می کنه که در نعمت و رفاه و آسایش پیدا نمی کنه.

نمی دونم چرا بعضی ها ازروزه داری دیگران بوی بد دهان و کم شدن ساعت اداری و...رو می بیینند اما این همه قشنگی روزه داری این همه برکت و مبارکی رو توصیفی براش ندارند.

سحر ها وقتی از پنجره اتاق ،چراغ های روشن خونه همسایه ها رو می بینم خوشحال میشم که تو محله ای زندگی می کنم که  قشنگیهای روزه رو می بینند.

وقتی دم اذان مغرب خیابونا شلوغ میشه و به فاصله کمی یک ساعت بعد افطار خیابونا عجیب خلوت میشه دلم گرمه که هنوز روزه دارای زیادی توی شهرم نفس می کشند حتی اگه نفسشون بوی خوبی نده!

وقتی منوی غذای مهمانیها عوض میشه وقتی همه شهر تو یک ساعت  مهمانی می دن وقتی دین این همه به زندگی  نظم و زمانبندی می ده  حس خوبی بهم دست می ده و لذت خاصی از این همه نظم می برم.

جدا از این مسائل ظاهری معنویت در این ماه موج خاصی داره!معنویت خیز خاصی بر می داره و دعا رنگهای  سرد زندگی ما رو می گیره!

از همه دوستانی که دعا گرمشون می کنه تقاضا دارموقتی گرم دعا شدند  از سرما زده هاهم یاد ی بکنند.

التماس دعا

بعد از یک غیبت  نسبتا کبری خدمت همه دوستان خوبم عرض سلام و ادب و احترام دارم.

امید وارم حال همه دوستان مجازی خوب باشه و  روزگار بر وفق مرادشون.

حال منو اگه بخواین رنگه گلای قالیه! یاد مریم حیدر زاده افتادم.ولی واقعا گلای قالی چه حالی دارن!؟طفلکا چه قدر زیر پا های نسبتا کثیف ما  له میشن!چه قدر روشون چایی و نرمه غذا و و...ریخته میشه.چه قدر با مکش جارو برقی اذیت میشن!نمیشن!یه بار جارو برقی رو سمت خودتون بگیرین ببینین از اون صدا و مکش اذیت میشین یا نه؟

بگذریم از تو جارو برقی بیاین بیرون!

دیشب یه وبلاگ زدم با اسم واقعی خودم.اسم .فامیل تصویر همه چی عین خودم بود.واقعی واقعی!اصبح زنگ زدم به یکی از دوستان که تو هم بیا این کارو بکن!بیا این دنیای مجازی رو حقیقیش بکنیم.چنان با عزم و جزم با هاش صحبت کردم که گفتم تا چند دقیقه دیگه وبلاگه رو زده.دیگه ماییم دیگه!قدرت کلام و نفوذ و...

بعد از چند دقیقه

وبلاگی که با نام واقعی و تصویر خودم زده بودم  به کلی حذف کردم.

این رفیق ما چنان  بر تافت که این کار جز  اذیت و زحمت و دردسر حاصلی نداره و تا تبعات این کار گلویم رافشار نداد در کمال آویزان بودن لب و لوچه وبلاگ را حذف نمودیم.

می گفت:

اگر در جمع خانوادگی وبلاگت لو برود:

باعث مضحکه و مسخره جمع می شوی و یا اگر مطالبت خیلی استریلیزه باشد  باعث بر شمردن افات اینترنتی که مبادا در گیر آن شوی  و مبادا عکست را کنار استخر و دریا مونتاژ شود و مبادا زندگی خانوادگیت محسود دشمنان قرار گیردو....

اگر مخاطب زیاد داشته باشی و تعدادی از مخاطبان پر و پا قرصت آقا باشند

مورد ظن و گمان بد که مبادا تو اغفال شده ای و در ورطه انحراف افتاده ای و باز از میان همان آقایان ندیده و نشناخته در بین خود کامنتهایی برایت می گذارند که تو حواست جای دیگه است نمی دونی به خدا....

خلاصه  نزن.وبلاگ با اسم واقعیت نزن.تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل

و دوباره بر گشتیم به خانه اصلی خود.گفتیم همین جا را دستی به سر و گوشش می کشیم و بی نام و بی تصویر بدون ابراز هویت واقعی فقط می گوییم که حرفمان چیست .

به نظر شما چرا اکثر افراد با هویت واقعی خودشان در نت حضور ندارند.گویا همه یک نقاب زده اند.از چه می ترسند؟

حتی شنیدم رییس جمهور هم برای خودش وبلاگ ناشناس دارد و به کامنتها هم جواب می دهد.فکر کن..

البته موضوع رییس جمهور  , و اهداف  و موانع او با ما فرق می کند.اما ما آدمهای عادی حالا جدا از زن بودن و یا مرد بودن چه موانعی رو پیش پای خودمون می بینیم که با هویت واقعی در نت حاضر نمیشیم؟لطفا در این باره حرف بزنید!

x

با نام و یاد خدا.

عکس های امید و امیر علی رو در آخرین روزهای سال ۸۹ تو وبلاگم گذاشتم.امیر علی ۸ ماه و نیمه و امید ۶ ونیم ساله.

امیر علی بیدار شد.دوباره میام می نویسم.

ساعت نزدیک ۳ بامداد است.دلم برای وبلاگم یا شاید برای نوشتن تنگ شده است.

مدتی است که  دنیایم متفاوت ازقبل شده است.دنیای من با دنیای کودکی کودکانی گره خورده که پاره های جگرم هستند.اولی امید کودک شش و نیم ساله ای که اصرار دارد  نیم سالش رابرای سنش به زبان بیاورد و حتی گاهی خود را ۷ ساله جا می زند تا از اینکه بزرگتر است به خود ببالد.کودکی که تمام لحظه شمارش رسیدن به درس آخر کتاب فارسی است.بهترین تفریحش بازی با چند بازی اکشن و به قول خودش هیجانی در رایانه و خوردن هله و هوله هایی که من اصلا با آنها موافق نیستم.

دومی هم که به قلمبه معروف شده است تمام ادعایش این است که  با دستهایش راه برود ولی هنوز دستهایش آنقدر قدرت ندارند تا هیکل تپل مپل نه کیلویی او را تحمل کند و تق و تق با صورت و سر به زمین می خورد.طفلی که دنیایش  خلاصه شده در شیر خوردن و خوابیدن و  های و هویی که فقط من  معنایش را می دانم.عاشق کلاه است.دلش می خواهد کلاه همه را بردارد .خدا عاقبت ما  و خودش را به خیر کند.

کنار کودکی کودکانم کودک درونم را بیشتر حس می کنم.کودکی که نه چندان دور بازیگوش و سربه هوا و بی دقت بود.ساده دل  و بی شیله و پیله.زود خوشش می آمد و زود بدش.

کودکی دوران ویژه ای است که اکثرا با یا دآوری آن منقلب می شوند.سادگی و صداقت این دوران دربقیه ایام زندگی گم می شود.دوستان دوره بچگی همه بچه اند.قابل اعتمادند.دزد و قاتل و شیاد در میان کودکان نیست.حقد و کینه و حسد در میان کودکان بی معنا است.خلاصه کودکی عالم زیبایی دارد.با کودکان زیستن هم موهبت بزرگی است.افزایش صبوری  و حس بزرگی پیامدهای زیستن با کودکانه!

بیشترین چیزی که از دنیای کودکان برام  شیرین و دلپذیره خنده های شیرین بچه ها است.وقتی صدای خنده های بلند بچه ها رو می شنوم  حس می کنم هنوز چیزهای قشنگ در زندگی هست.هنوزلذتهای  شور آفرین و شادمان کننده هست.

کاش ما آدم بزرگها هم هیچ وقت از صداقت  و خنده های کودکیمان جدا نمی شدیم.کاش اینقدرزرنگ نمی شدیم.کاش وقتی کلمه و ترکیبهای تازه آخر درس را در بزرگسالی می نوشتیم به جای گرگ=زرنگ.با سیاست.می نوشتیم گرگ حیوان سیاه و خطرناک.کاش هنوز از گرگ می ترسیدیم ولی خودمان گرگ نمی شدیم.

سلام دوستان. حال شما؟مشتاق دیدارتون بودم.دلم واستون تنگ شده بود.می دونم بی وفا نیستید و من بیوفایی کردم اما قصه بالا رو واسه همین نوشتم.مدتی  به یه سکوت نیازداشتم.به تامل.وبلاگمو پاک کردم چون  باید  صفر می شدم.باید غلطامو پاک می کردم.بعد از مدتها ی مدید اومدم تا دوباره فکرامو بلند بلند بنویسم.این دفعه مسافر دنیا خیلی با مسافر دنیای قبلی فرق کرده.این دفعه سی سالمه!الان بزرگتر شدم.شاید عاقل تر شده باشمو البته خیلی پخته تر شدم.الان مامان امید و امیرم و دوتا پسر دارم که  لحظه ای نیست بهشون فکر نکنم.مادر شدن هم حکایت غریبی داره.

امیر علی  روز ولادت حضرت علی (ع) ۵ تیربه دنیا اومد و اسم خودش رو با خودش آورد.بی شباهت به امید نیست اما بعضیا می گن  بیشتر شبیه باباشه.خلاصه الان حسابی گرفتارم.یه پسر تقریبا شش ماهه و یه پسر کلاس اولی!هر شب دیکته بگو و هر شب غذای کودک درست کن و هر ۲ یا ۳ ساعت پوشک عوض کن و فرم مدرسه بشور و شلخته کلاس اولی رو برای مدرسه رفتن راه بیندازی کار آسونی نیست.

بعضی وقتا با خودم فکر می کنم مامانای قدیم هم اینقدر زحمت می کشیدن؟ اولش می گم نه بابا!کجا اونا برای نوزاد حریره بادوم و سوپ مرغ و ماهیچه و...درست می کردن.کجا اینقدر به درس و مشق بچه هاشون توجه داشتن؟ اماوقتی به امکانات کم اون موقع فکر می کنم میبینم  واقعا بیخودی نیست که بهشت زیر پای مادرانه!تصور کنین تمام شب نتونین یه تیکه تا صبح بخوابین و تمام روز اونقدر در گیر باشین که فقط منتظر یه لحظه خواب بی استرس و بی دغدغه باشین.

بگذریم خودتون یا مادرهستین مثل یاس یا مادر می شین یا اصلا مادر دارین که می تونین ازش بپرسین چه قدر واستون زحمت کشیده.البته فکر نمی کنم مادرها تمام این زحمتها  و سختیها یادشون بمونه.ولی جدا نوزاد تا یکسالگی خیلی زحمت داره و البته از شش ماهگی تا یکسالگی هم خیلی شیرین و خوردنیه!من خودم روزی چند بار تصمیم می گیرم امیر علی رو بخورم.

راستی از خودتون بگین.چطور هستین.کجایین!چه کار می کنین؟خیلیاتون بعد من در وبلاگاتون یکی تخته کردین.اینقدر دوریم سخت و ملال آور بود؟می دونم یک مسافر دنیاست و یک بلاگفا.به قول یکی از دوستام یا دشمنام من شاه ماهی بلاگفام.

خلاصه من اومدم.با امید و امیر علی هم اومدم.با یه عالم حرفای تازه و ماجراهای جدید اززندگیم.

هر کی هست بسم الله.